Prepara a túa mente para poder gozar no xardín da tortura... Onde o pracer e a dor van xuntos da man... Onde o belo convértese en repugnante... e o enfermizo é pura beleza!!!
Historia dunha capinera (fragmento)
" Vin unha vez enjaulada unha pobre capinera: triste, medrosa, doente.
Mirónos abrindo os seus ollos espantados, arrinconada nun ángulo da súa estreita prisión.
E cando oía o alegre canto dos outros paxariños, que gorxeaban no verde prado ou remontábanse cara ao ceo, seguíalos coa vista, que ben se puido imaxinarlla empapada en bágoas.
Emporiso, á mísera prisioneira abatida, nada lle suxeriu o seu instinto que puidese librala do débil muro que a tiña encarcelada.
Prodigábanle agarimos os seus coidadores: cándidas criaturas regocilladas, que sen comprender a pena do seu cativerio, dábanle en cambio un puñado de migallas de pan, ás que acompañaban inxenuas palabras de afecto.
A pobre capinera mostrábase, resignada coa súa sorte; ¡infeliz!
Chea de mansedumbre, aínda na súa dor, parecía, exenta de todo sentimento de reproche, picoteando o millo e as migallas; pois a súa extrema debilidade non lle permitía máis.
Dous días despois, na súa prisión, dobrada a cabeciña baixo o á, atopósela consumida".
(...)
Giovanni Verga
" Vin unha vez enjaulada unha pobre capinera: triste, medrosa, doente.
Mirónos abrindo os seus ollos espantados, arrinconada nun ángulo da súa estreita prisión.
E cando oía o alegre canto dos outros paxariños, que gorxeaban no verde prado ou remontábanse cara ao ceo, seguíalos coa vista, que ben se puido imaxinarlla empapada en bágoas.
Emporiso, á mísera prisioneira abatida, nada lle suxeriu o seu instinto que puidese librala do débil muro que a tiña encarcelada.
Prodigábanle agarimos os seus coidadores: cándidas criaturas regocilladas, que sen comprender a pena do seu cativerio, dábanle en cambio un puñado de migallas de pan, ás que acompañaban inxenuas palabras de afecto.
A pobre capinera mostrábase, resignada coa súa sorte; ¡infeliz!
Chea de mansedumbre, aínda na súa dor, parecía, exenta de todo sentimento de reproche, picoteando o millo e as migallas; pois a súa extrema debilidade non lle permitía máis.
Dous días despois, na súa prisión, dobrada a cabeciña baixo o á, atopósela consumida".
(...)
Giovanni Verga
Comentarios (0) - Referencias (0)
