Aniñándome nas miñas propias torturas, envólvome nas penas, abrazo o sufrimento, acariño cada dor...
As pantasmas do recordo volven acosarme de novo.
Xa saben como facelo, coñecen o mellor momento, ese momento xusto en que saben que me derrubarei.
Só aparecen cando estou soa, para que nada nin ninguén poida interrompernos, e así é como conseguen o seu obxectivo: atormentarme, unha e outra vez, invariablemente.
Véxoos vir, séntoos preto e percibo como aos poucos vanme rodeando, como me rumorean suavemente invitándome á tolemia, seducíndome cos seus queixumes, coas súas voces profundas.
Por máis que intento esquecelos, quitarmos de encima, nunca o consigo.
Eles veñen preparados para unha ardua batalla e non queren perder, saben que teño moi poucas posibilidades de gañar.
¿Por que entón resistirse, intentar detelos sabendo que lograrán consumirme?
Debería darme conta de que non merece a pena loitar e gastar enerxías porque, canto máis me fatigo, máis fortes fanse eles.
Cada vez veñen máis e máis e chega un momento en que case non me permiten respirar.
Cada bocanada de aire custa un mundo e significa unha vitoria sobre as miñas queridas pantasmas, unha vitoria á fin e ao cabo, pero que nunca significará gañar a guerra.
Ao final, só me queda abandonarme ao seu feitizo e deixar que os seus fríos dedos me arrullen, cansada de loitar contra o meu pasado.
E é entón cando, afastada do mundo dos vivos e esnaquizada interiormente, óiolles rirse na miña cara, mofándose da miña debilidade e das miñas emocións, sentíndose orgullosos da súa vitoria.
Pero séi que nunca hai que renderse e dar unha batalla por perdida, porque o único que non ten solución é a morte.
E gardo un segredo: a luz brillante do sol os debilita; coa súa calor fai que perdan o frío co que tecen esa rede que me atrapa.
E desaparecen deixando que me senta pletórica e dea grazas por un novo día.
Volvo sentilos lonxe da miña vida e do meu ser, agardando de novo a escuridade e repoñendo forzas, de modo que algún día consigan gañar a guerra definitivamente.
E todo volverá pasar de novo: seduciranme, abandonareime e derrotaranme.
Pero mentres amenza un novo día nunca me renderei, e mentres non me renda non conseguirán vencerme.
Entón é cando me dou conta de que gañar ou perder está na miña man, que as pantasmas do meu recordo nunca terán máis forza que a que eu déixelles coller.
E sé que, deste xeito, podo controlar a miña vida, que a miña vida é miña e perténceme, que ninguén fará con ela o que eu non queira (ou non lle deixe) que faga.
E pregúntome: ¿é que todo isto é necesario? ¿Fai falta loitar co pasado para afrontar o futuro?
Probablemente.
¿É necesario mirar cara atrás para ver o que temos diante?
E sendo así, ¿debemos comprender a nosa historia e as nosas raíces para comprendernos a nos mesmos?
Son estrañas as relacións que unen pasado, presente e futuro.
Moitas veces non nos damos conta de que existen e pretendemos ignoralas, pero tarde ou cedo reaparecen impactándonos con forza e sorprendéndonos (polo menos a todo aquel que se digna a abrir os ollos ao mundo).
¿E quen non sentiu algunha vez que a lóxica e a razón existen?
Sempre é difícil probalo, e talvez nunca se consiga do todo, pero vale a pena intentalo e seguir sempre cara adiante, sen esquecer o pasado, pero sen ancorarse nel e sen renderse. Porque cando xa non podes avanzar é cando estás morto.
Carpe diem, e vive.
La búsqueda del saber
Xa saben como facelo, coñecen o mellor momento, ese momento xusto en que saben que me derrubarei.
Só aparecen cando estou soa, para que nada nin ninguén poida interrompernos, e así é como conseguen o seu obxectivo: atormentarme, unha e outra vez, invariablemente.
Véxoos vir, séntoos preto e percibo como aos poucos vanme rodeando, como me rumorean suavemente invitándome á tolemia, seducíndome cos seus queixumes, coas súas voces profundas.
Por máis que intento esquecelos, quitarmos de encima, nunca o consigo.
Eles veñen preparados para unha ardua batalla e non queren perder, saben que teño moi poucas posibilidades de gañar.
¿Por que entón resistirse, intentar detelos sabendo que lograrán consumirme?
Debería darme conta de que non merece a pena loitar e gastar enerxías porque, canto máis me fatigo, máis fortes fanse eles.
Cada vez veñen máis e máis e chega un momento en que case non me permiten respirar.
Cada bocanada de aire custa un mundo e significa unha vitoria sobre as miñas queridas pantasmas, unha vitoria á fin e ao cabo, pero que nunca significará gañar a guerra.
Ao final, só me queda abandonarme ao seu feitizo e deixar que os seus fríos dedos me arrullen, cansada de loitar contra o meu pasado.
E é entón cando, afastada do mundo dos vivos e esnaquizada interiormente, óiolles rirse na miña cara, mofándose da miña debilidade e das miñas emocións, sentíndose orgullosos da súa vitoria.
Pero séi que nunca hai que renderse e dar unha batalla por perdida, porque o único que non ten solución é a morte.
E gardo un segredo: a luz brillante do sol os debilita; coa súa calor fai que perdan o frío co que tecen esa rede que me atrapa.
E desaparecen deixando que me senta pletórica e dea grazas por un novo día.
Volvo sentilos lonxe da miña vida e do meu ser, agardando de novo a escuridade e repoñendo forzas, de modo que algún día consigan gañar a guerra definitivamente.
E todo volverá pasar de novo: seduciranme, abandonareime e derrotaranme.
Pero mentres amenza un novo día nunca me renderei, e mentres non me renda non conseguirán vencerme.
Entón é cando me dou conta de que gañar ou perder está na miña man, que as pantasmas do meu recordo nunca terán máis forza que a que eu déixelles coller.
E sé que, deste xeito, podo controlar a miña vida, que a miña vida é miña e perténceme, que ninguén fará con ela o que eu non queira (ou non lle deixe) que faga.
E pregúntome: ¿é que todo isto é necesario? ¿Fai falta loitar co pasado para afrontar o futuro?
Probablemente.
¿É necesario mirar cara atrás para ver o que temos diante?
E sendo así, ¿debemos comprender a nosa historia e as nosas raíces para comprendernos a nos mesmos?
Son estrañas as relacións que unen pasado, presente e futuro.
Moitas veces non nos damos conta de que existen e pretendemos ignoralas, pero tarde ou cedo reaparecen impactándonos con forza e sorprendéndonos (polo menos a todo aquel que se digna a abrir os ollos ao mundo).
¿E quen non sentiu algunha vez que a lóxica e a razón existen?
Sempre é difícil probalo, e talvez nunca se consiga do todo, pero vale a pena intentalo e seguir sempre cara adiante, sen esquecer o pasado, pero sen ancorarse nel e sen renderse. Porque cando xa non podes avanzar é cando estás morto.
Carpe diem, e vive.
La búsqueda del saber
Comentarios (0) - Referencias (0)
