Nada cambiou. Todo segue no seu sitio. Pecho a porta como quen tira un día. Todo é igual, e ti sábelo. Un día foi diferente. Un pasado...
"As nosas maiores bendicións -di Sócrates no Fedro-, véñennos por medio da tolemia". Sería incomprensible que isto dixéseo un dos pais fundadores do racionalismo occidental, se non restrinxise o contido da súa afirmación:..."a condición de que nos sexa dada por don divino"..., o que en términos cristiáns significa: en estado de graza.
Platón describe alí catro tipos de tolemias ou "teimas" divinas, das que di que alteran as nosas normas sociais e costumes, por ser extraordinarias:
1) a tolemia profética, cuxo santo patrón é Apolo,
2) a ritual, baixo a advocación de Dionisio,
3) a poética, inspirada polas Musas,
4) a tolemia erótica, que estimulan Afrodita e Eros.
Craso erro o de Platón, esqueceuse da 5ª.
5) a tolemia de lua :P.
Camiño nunha soa dirección cos ollos pechados, unha venda negra colga na miña cabeza e dixéronme que saín pola tele.
Debo correr, volver, vencer os meus medos, as miñas vísceras espalladas, alguén me espera do outro lado da porta antes que anoitezca: ¿a morte en bicicleta?
O espazo vaise facendo máis curto cada vez pero me tiro e un corpo descoñecido recólleme con moita suavidade, o muro de metal, de carne humana, penso que cheguei e estou tan só nun punto demasiado estreito, unha parede compacta que flota preto da superficie.
A xente pregúntase cal será a razón de ser: explicar, pasar o intre, intentar unha transformación ou unha invocación dun espírito maligno, dun demo encarapuchado, un lobo que sempre vestiu pel de ovella.
Os máis racionais retíranse ao seu leito (de morte), buscan desesperadamente unha resposta que quen sabe se algún día van achar porque a esta hora escasean as respostas, e con elas tamén os pés de obras e os pés de amigo e ata as identificacións e a premura e as posturas de poder, crecen as preguntas.
Sento que estou nun estado psicodélico -aínda que sen consumir alucinógenos- o meu brazo ten marcas de cor verde menta, dóenme os pés da curva do zapato.
O público vén e vaise, é un ente que transita, descortiza, come, brinda o corazón de leitón, as vísceras de macho cabrío, convidar aos espectadores ou espantalos neste museo do futuro, unha expedición colonial, unha orxía simultánea, unha laranxa mecánica, a saída ou a lección de guerra, o templo da morte vermella, da morte súbita, maniquíes, memoria da clase morta, corpos humanos embalados, figuras baleiras reenchidas de cera e de papel hixiénico como unha sesión dramática de Kantor, indican o desasosego, a vulnerabilidade de Indiana Jones no templo da perdición, da globalización, o gran globo terráqueo do inconsciente, o teatro da morte, a fronteira máis remota, a matriz prohibida, a gran historia da humanidade no basureiro emite un son lacrimoso.
Instituto de Psicología Paranormal
Platón describe alí catro tipos de tolemias ou "teimas" divinas, das que di que alteran as nosas normas sociais e costumes, por ser extraordinarias:
1) a tolemia profética, cuxo santo patrón é Apolo,
2) a ritual, baixo a advocación de Dionisio,
3) a poética, inspirada polas Musas,
4) a tolemia erótica, que estimulan Afrodita e Eros.
Craso erro o de Platón, esqueceuse da 5ª.
5) a tolemia de lua :P.
Camiño nunha soa dirección cos ollos pechados, unha venda negra colga na miña cabeza e dixéronme que saín pola tele.
Debo correr, volver, vencer os meus medos, as miñas vísceras espalladas, alguén me espera do outro lado da porta antes que anoitezca: ¿a morte en bicicleta?
O espazo vaise facendo máis curto cada vez pero me tiro e un corpo descoñecido recólleme con moita suavidade, o muro de metal, de carne humana, penso que cheguei e estou tan só nun punto demasiado estreito, unha parede compacta que flota preto da superficie.
A xente pregúntase cal será a razón de ser: explicar, pasar o intre, intentar unha transformación ou unha invocación dun espírito maligno, dun demo encarapuchado, un lobo que sempre vestiu pel de ovella.
Os máis racionais retíranse ao seu leito (de morte), buscan desesperadamente unha resposta que quen sabe se algún día van achar porque a esta hora escasean as respostas, e con elas tamén os pés de obras e os pés de amigo e ata as identificacións e a premura e as posturas de poder, crecen as preguntas.
Sento que estou nun estado psicodélico -aínda que sen consumir alucinógenos- o meu brazo ten marcas de cor verde menta, dóenme os pés da curva do zapato.
O público vén e vaise, é un ente que transita, descortiza, come, brinda o corazón de leitón, as vísceras de macho cabrío, convidar aos espectadores ou espantalos neste museo do futuro, unha expedición colonial, unha orxía simultánea, unha laranxa mecánica, a saída ou a lección de guerra, o templo da morte vermella, da morte súbita, maniquíes, memoria da clase morta, corpos humanos embalados, figuras baleiras reenchidas de cera e de papel hixiénico como unha sesión dramática de Kantor, indican o desasosego, a vulnerabilidade de Indiana Jones no templo da perdición, da globalización, o gran globo terráqueo do inconsciente, o teatro da morte, a fronteira máis remota, a matriz prohibida, a gran historia da humanidade no basureiro emite un son lacrimoso.
Instituto de Psicología Paranormal
Comentarios (0) - Referencias (0)
