Son moitos recordos os que pasan pola miña mente...
As persoas que lemos na nosa infancia moitos contos de fadas, tendemos a crer que a posibilidade de alcanzar todos os soños está ao alcance da nosa man.
E por imposible que o soño parézanos, poñemos toda a carne no asador para facelo posible.
Así, ás veces soñamos con conseguir algo difícil, con chegar a unha meta, con superar un reto e desexamos que este soño fágase realidade.
Ás veces conseguímolo e almacenámolo nas neuronas do recordo como un trofeo.
Pero outras veces, a meta estaba máis lonxe do previsto ou o reto era maior do que nos podiamos superar e quedámonos a metade de camiño entre o soño e a realidade.
A nosa autoestima sobe e baixa en función do éxito ou o fracaso obtido ao abordar tal ou cal dificultade e sen darnos conta, utilizamos estas pequenas probas como medida da nosa capacidade como persoas.
Aos poucos, as dificultades convértense na balanza onde o obeso pésase cada mañá para darse conta de que aumentou ou diminuíu a súa masa corporal nuns quilos e se nesa balanza o fracaso é máis pesado que o éxito, chéganos a frustración.
Con todo, non nos paramos a analizar se a chegada a cada meta, se correlaciona co éxito posterior ou se pola contra o éxito ou fracaso global na nosa vida é absolutamente independente dos soños alcanzados.
Esta noite, por primeira vez en moito tempo, pareime a pensar nos meus soños e cheguei á conclusión que de todos os soños que se fixeron realidade na miña vida, o meu favorito é un que chegou mentres estaba sentada diante do ordenador, e que é quizais o que ata agora custoume menos esforzo.
Preguntábame: ¿será de verdade bo loitar e desgastarnos para que os desexos convértansenos en realidade?, ¿ou pola contra se nos sentamos a esperar e a saborear o que nos chega sen esforzo teremos máis oportunidades?, ¿non será que ao empregar todas as forzas en obter algo, perdemos a capacidade de observar e probar cousas que non buscabamos?, ¿onde nacen os soños?.
Dichoso tú que no tienes el amor disperso...
E por imposible que o soño parézanos, poñemos toda a carne no asador para facelo posible.
Así, ás veces soñamos con conseguir algo difícil, con chegar a unha meta, con superar un reto e desexamos que este soño fágase realidade.
Ás veces conseguímolo e almacenámolo nas neuronas do recordo como un trofeo.
Pero outras veces, a meta estaba máis lonxe do previsto ou o reto era maior do que nos podiamos superar e quedámonos a metade de camiño entre o soño e a realidade.
A nosa autoestima sobe e baixa en función do éxito ou o fracaso obtido ao abordar tal ou cal dificultade e sen darnos conta, utilizamos estas pequenas probas como medida da nosa capacidade como persoas.
Aos poucos, as dificultades convértense na balanza onde o obeso pésase cada mañá para darse conta de que aumentou ou diminuíu a súa masa corporal nuns quilos e se nesa balanza o fracaso é máis pesado que o éxito, chéganos a frustración.
Con todo, non nos paramos a analizar se a chegada a cada meta, se correlaciona co éxito posterior ou se pola contra o éxito ou fracaso global na nosa vida é absolutamente independente dos soños alcanzados.
Esta noite, por primeira vez en moito tempo, pareime a pensar nos meus soños e cheguei á conclusión que de todos os soños que se fixeron realidade na miña vida, o meu favorito é un que chegou mentres estaba sentada diante do ordenador, e que é quizais o que ata agora custoume menos esforzo.
Preguntábame: ¿será de verdade bo loitar e desgastarnos para que os desexos convértansenos en realidade?, ¿ou pola contra se nos sentamos a esperar e a saborear o que nos chega sen esforzo teremos máis oportunidades?, ¿non será que ao empregar todas as forzas en obter algo, perdemos a capacidade de observar e probar cousas que non buscabamos?, ¿onde nacen os soños?.
Dichoso tú que no tienes el amor disperso...
Comentarios (0) - Referencias (0)
