Quedarse no coñecido por medo ao descoñecido, equivale a manterse con vida pero non vivir
Espertar logo de durmir plácidamente é custoso, aínda que máis custoso se cabe é levantarse.
Nas mañás de primaveira, a miña casa non está fría, pero está probablemente a menor temperatura que o oco que queda entre min e o meu edredón.
Por iso, a idea de sacar o corpo dese lugar quente e seguro, onde nada me pode suceder, convértese en prácticamente insuperable.
Esta mañá heime desperezado e bostezado.
Saquei os brazos de entre engúrralas do edredón e despois un pé, como querendo comprobar que termodinámicamente sería capaz de soportar o contraste entre o mundo frío e a miña cama quente.
Abrín a chave da ducha e deixei que o vapor de auga quente o baño construíndome así unha interfase entre a xeada vida normal e a cálida vida onírica.
E xa, de novo en pé, mentres me poño os vaqueiros e me cepillo o pelo non podo deixar de preguntarme: ¿será que eses momentos de soño, nos que nada malo pode pasarnos, concedéunolos a evolución para sobrevivir a crúa realidade?, ¿ou será que o noso cerebro, conxunto de conexións eléctricas, do mesmo xeito que o disco duro dun ordenador, necesita estar "ídle" por un tempo para rexenerar os seus circuítos?, ¿que son entón os soños? ¿o protector de pantalla?.
Dichoso tu que no tienes el amor disperso...
Nas mañás de primaveira, a miña casa non está fría, pero está probablemente a menor temperatura que o oco que queda entre min e o meu edredón.
Por iso, a idea de sacar o corpo dese lugar quente e seguro, onde nada me pode suceder, convértese en prácticamente insuperable.
Esta mañá heime desperezado e bostezado.
Saquei os brazos de entre engúrralas do edredón e despois un pé, como querendo comprobar que termodinámicamente sería capaz de soportar o contraste entre o mundo frío e a miña cama quente.
Abrín a chave da ducha e deixei que o vapor de auga quente o baño construíndome así unha interfase entre a xeada vida normal e a cálida vida onírica.
E xa, de novo en pé, mentres me poño os vaqueiros e me cepillo o pelo non podo deixar de preguntarme: ¿será que eses momentos de soño, nos que nada malo pode pasarnos, concedéunolos a evolución para sobrevivir a crúa realidade?, ¿ou será que o noso cerebro, conxunto de conexións eléctricas, do mesmo xeito que o disco duro dun ordenador, necesita estar "ídle" por un tempo para rexenerar os seus circuítos?, ¿que son entón os soños? ¿o protector de pantalla?.
Dichoso tu que no tienes el amor disperso...
Comentarios (0) - Referencias (0)
