...tolemia permanente, paranoia total, ton decadente suicidio mental...mente retorta, absurda realidade, esquizofrenia, brutalidade...
A tolemia axexa no interior de todos os seres humanos, esperando pacientemente, que a cordura déixelle unha físgoa polo que coarse, e así mostrar ao resto do mundo os seus efectos, moitas veces devastadores.
A maior parte das veces, a tolemia non consegue o seu propósito ou se limita a ofrecer leves escintileos do que podería chegar a facer.
Algunhas veces os escintileos son de xenialidade, pois a liña que forma a fronteira da razón é delgada e discontinua.
Outras veces son breves, pero dunha intensidade tal que provocan no portador reaccións definitivas que poden chegar a acabar coa súa vida ou a de outr@s.
En ocasións, a tolemia ábrese camiño ata a superficie e afianza a súa posición, dotando ao portador dun comportamento inadecuado que será a súa tarxeta de visita na sociedade.
Non deixa de ser curioso que vivimos nunha sociedade en que a única persoa que pode asegurar que non está tol@ é quen ten un certificado de alta do manicomio.
Quen máis e quen menos, nun ou outro grado, ten antecedentes familiares de tolemia.
Ninguén está libre de sufrir ataques de tolemia, de tolear, e non hai nada que poidamos facer para evitalo.
Tolear é unha enorme desgraza e unha das perspectivas máis aterradoras que se me ocorren.
Un día es unha persoa, e ao día seguinte convertíchesche noutra completamente diferente, sen que che deches conta.
Non entendes que é o que lle pasa ao mundo, por que os demais compórtanse desa estraña forma, se ti non fixeches nada para provocalo...
Ten que ser horrible ter breves momentos de lucidez nos que darse conta do que está sucedendo.
Podes ser afortunad@ e que un deses momentos dure o suficiente para permitirche acabar coa túa vida.
Aínda que tamén é posible que a mente resista e adopte a tolemia como unha forma adecuada de existencia.
Se puidese elixir o meu tipo de tolemia, se cal sería, pero non o vou a contar aquí :)
Un jardín tan extraño
A maior parte das veces, a tolemia non consegue o seu propósito ou se limita a ofrecer leves escintileos do que podería chegar a facer.
Algunhas veces os escintileos son de xenialidade, pois a liña que forma a fronteira da razón é delgada e discontinua.
Outras veces son breves, pero dunha intensidade tal que provocan no portador reaccións definitivas que poden chegar a acabar coa súa vida ou a de outr@s.
En ocasións, a tolemia ábrese camiño ata a superficie e afianza a súa posición, dotando ao portador dun comportamento inadecuado que será a súa tarxeta de visita na sociedade.
Non deixa de ser curioso que vivimos nunha sociedade en que a única persoa que pode asegurar que non está tol@ é quen ten un certificado de alta do manicomio.
Quen máis e quen menos, nun ou outro grado, ten antecedentes familiares de tolemia.
Ninguén está libre de sufrir ataques de tolemia, de tolear, e non hai nada que poidamos facer para evitalo.
Tolear é unha enorme desgraza e unha das perspectivas máis aterradoras que se me ocorren.
Un día es unha persoa, e ao día seguinte convertíchesche noutra completamente diferente, sen que che deches conta.
Non entendes que é o que lle pasa ao mundo, por que os demais compórtanse desa estraña forma, se ti non fixeches nada para provocalo...
Ten que ser horrible ter breves momentos de lucidez nos que darse conta do que está sucedendo.
Podes ser afortunad@ e que un deses momentos dure o suficiente para permitirche acabar coa túa vida.
Aínda que tamén é posible que a mente resista e adopte a tolemia como unha forma adecuada de existencia.
Se puidese elixir o meu tipo de tolemia, se cal sería, pero non o vou a contar aquí :)
Un jardín tan extraño
Comentarios (0) - Referencias (0)
