Escaleira a ningunha parte
Son unha anómala escaleira que non deixa de subir.
Imaxínome no centro dun maizal con mazorcas xigantes que non me deixan ver nin sequera a luz do sol, coma se estivese perdida neste universo incoherente.
E eu non puidese saír dese inmenso maizal.
Quizá me teña que afacer vivir nel e esquecer o resto.
Deixalo atrás.
Ademais se con certeza que ninguén me acompañará.
Quizá non necesite case nada para manterme con vida, só os teus recordos e os meus soños.
E aínda así...
Todos posuímos unha historia que merece ser contada
Todos añoramos ese sorriso único que estaba dedicada a nós.
Creo que debo seguir subindo, porque intúo que o meu lugar está alá arriba, no alto da escaleira.
Crónicas vampíricas perdidas
Imaxínome no centro dun maizal con mazorcas xigantes que non me deixan ver nin sequera a luz do sol, coma se estivese perdida neste universo incoherente.
E eu non puidese saír dese inmenso maizal.
Quizá me teña que afacer vivir nel e esquecer o resto.
Deixalo atrás.
Ademais se con certeza que ninguén me acompañará.
Quizá non necesite case nada para manterme con vida, só os teus recordos e os meus soños.
E aínda así...
Todos posuímos unha historia que merece ser contada
Todos añoramos ese sorriso único que estaba dedicada a nós.
Creo que debo seguir subindo, porque intúo que o meu lugar está alá arriba, no alto da escaleira.
Crónicas vampíricas perdidas
Comentarios (0) - Referencias (0)
