Ninguén dixo que morrer fose fácil
lua - 06-04-2004 00:28:34 | Categoria: Dorian Cleavenger
Estás débil.
Sorpréndeche a dor, máis ben a ausencia dela.
Esperabas algún tipo de dor punzante, algo parecido a unha dor de cabeza ou a unha dor de muelas, algún tipo de dor que, aínda que sempre está aí, é fácilmente olvidable e cando se che pasa é imposible localizar o momento no que remitiu.
Esperabas ese tipo de dor, con todo non o tes.
Ou non o notas.
Cres ler nalgún sitio o nome deste estado: ¿simbenia?, algo parecido.
O punto de non sensación ou de sensacións mínimas.
Algo parecido a un estado febril.
Unha fase onde che pode parecer que estás flotando e que en calquera momento pódesche caer ou, logo dun par de noites en vela, cando finalmente caes rendido, eses instantes antes de perder o coñecemento.
Non sabes ata cando poderás manter as pálpebras abertas.
De feito, non tes nin a máis mínima idea de canto tempo fai que empezaches a ver borroso.
Agora xa só distingues nubes de cor.
O auga quente agora é tinga vermella, xa non se distingue o teu corpo espido.
Debes levar un par de horas no auga.
Notas que o sangue continuo fluíndo.
Tiñas medo que as feridas cicatrizasen.
Nalgún momento empezarás a ter frío.
A hipotermia empezará a facer mella.
Nese momento descubrirás en que nivel de enerxía mantense o teu corpo, saberás se podes chegar a tremer.
De feito xa fai intre que tes frío, moito frío.
Non che deches conta.
Outra proba máis de que estás en simbenia.
E non tremes.
Estás débil.
Tampouco sentes o teu corazón latexar, aínda que esa ben puidese ser unha sensación falseada.
Non podes manter as pálpebras abertas, non tes forza nin para aguantar a cabeza encima dos teus ombreiros.
Cabeceas.
Golpéasche co bordo da bañeira.
Non che doe, de feito, nin sequera notáchelo, xa non che importa, non importa nada, nada, porque o teu corazón deixou de latexar.
Benvido á túa morte.
El loco del chaleco negro
Sorpréndeche a dor, máis ben a ausencia dela.
Esperabas algún tipo de dor punzante, algo parecido a unha dor de cabeza ou a unha dor de muelas, algún tipo de dor que, aínda que sempre está aí, é fácilmente olvidable e cando se che pasa é imposible localizar o momento no que remitiu.
Esperabas ese tipo de dor, con todo non o tes.
Ou non o notas.
Cres ler nalgún sitio o nome deste estado: ¿simbenia?, algo parecido.
O punto de non sensación ou de sensacións mínimas.
Algo parecido a un estado febril.
Unha fase onde che pode parecer que estás flotando e que en calquera momento pódesche caer ou, logo dun par de noites en vela, cando finalmente caes rendido, eses instantes antes de perder o coñecemento.
Non sabes ata cando poderás manter as pálpebras abertas.
De feito, non tes nin a máis mínima idea de canto tempo fai que empezaches a ver borroso.
Agora xa só distingues nubes de cor.
O auga quente agora é tinga vermella, xa non se distingue o teu corpo espido.
Debes levar un par de horas no auga.
Notas que o sangue continuo fluíndo.
Tiñas medo que as feridas cicatrizasen.
Nalgún momento empezarás a ter frío.
A hipotermia empezará a facer mella.
Nese momento descubrirás en que nivel de enerxía mantense o teu corpo, saberás se podes chegar a tremer.
De feito xa fai intre que tes frío, moito frío.
Non che deches conta.
Outra proba máis de que estás en simbenia.
E non tremes.
Estás débil.
Tampouco sentes o teu corazón latexar, aínda que esa ben puidese ser unha sensación falseada.
Non podes manter as pálpebras abertas, non tes forza nin para aguantar a cabeza encima dos teus ombreiros.
Cabeceas.
Golpéasche co bordo da bañeira.
Non che doe, de feito, nin sequera notáchelo, xa non che importa, non importa nada, nada, porque o teu corazón deixou de latexar.
Benvido á túa morte.
El loco del chaleco negro
Comentarios (0) - Referencias (0)
