Unha rendixa de vida
A vida palpita fora do meu calabozo, e os gorrións, ebrios de luz coma se fose viño xeneroso, veñen tumultuosa e ruidosamente ás rexas da miña fiestra a dicirme da algazara que hai alá fóra.
Ao final desas horas, colgada dos meus barrotes e os meus soños, cando se ía tapiando de escuridade o túnel que me mantiña aínda unida á ansiada liberdade, cos ollos arroibados pola luz, ou polas bágoas, tirábame no meu camastro a devorar lecturas ou a escribir notas e sentimentos, ata que os raios do novo día rasgaban as tebras e aquela fendidura volvíase a encher da vida que eu non tiña.
Antorcha.net
Ao final desas horas, colgada dos meus barrotes e os meus soños, cando se ía tapiando de escuridade o túnel que me mantiña aínda unida á ansiada liberdade, cos ollos arroibados pola luz, ou polas bágoas, tirábame no meu camastro a devorar lecturas ou a escribir notas e sentimentos, ata que os raios do novo día rasgaban as tebras e aquela fendidura volvíase a encher da vida que eu non tiña.
Antorcha.net
Comentarios (0) - Referencias (0)
