Cortando os lazos que che atan
"Todos estamos atados por cadeas invisibles, que proveñen da nosa infancia, a nosa cultura, ou como resposta a temores profundos.
Estes vínculos parecen estar ancorados, mantendo inseguridades baixo o seu control, en realidade, estes vellos apegos son cadeas que nos impiden realizar a nosa propia e verdadeira personalidade..."
Phyllis Krystal
Para disolver apegos é necesario unha pechadura.
O que quedou atrás e xa non ten validez, non debe ser alimentado coa enerxía do pensamento por máis tempo.
Non é posible avanzar polo camiño coa mirada fixa no espello retrovisor.
Cando hai obsesión con imaxes repetitivas, que veñen do pasado, é sinal de que aínda queda algo pendente por disolver e transformar.
Entón, coa cerimonia do perdón sanamos vellas feridas, aquelas que só co rozamento do recordo sangran novamente.
Tamén podemos reconsiderar as nosas queixas, que seguramente redúcense a que alguén próximo ao noso corazón non cumpriu ben co rol que lle asignamos.
Neste último caso hai que comprender que a culpa é só nosa, pois nosa é a tarefa de aceptar que cada ser nace co dereito e a liberdade de ser el mesmo.
Cortar os lazos do pasado tamén significa renunciar aos resentimentos xerados cando as metas humanas previstas non se cumpren.
Ás veces a vida torce o noso destino para darnos a oportunidade de realizar unha misión evolutiva trascendental, que o ollo humano non ve, porque o cerebro non coñece.
Estes vínculos parecen estar ancorados, mantendo inseguridades baixo o seu control, en realidade, estes vellos apegos son cadeas que nos impiden realizar a nosa propia e verdadeira personalidade..."
Phyllis Krystal
Para disolver apegos é necesario unha pechadura.
O que quedou atrás e xa non ten validez, non debe ser alimentado coa enerxía do pensamento por máis tempo.
Non é posible avanzar polo camiño coa mirada fixa no espello retrovisor.
Cando hai obsesión con imaxes repetitivas, que veñen do pasado, é sinal de que aínda queda algo pendente por disolver e transformar.
Entón, coa cerimonia do perdón sanamos vellas feridas, aquelas que só co rozamento do recordo sangran novamente.
Tamén podemos reconsiderar as nosas queixas, que seguramente redúcense a que alguén próximo ao noso corazón non cumpriu ben co rol que lle asignamos.
Neste último caso hai que comprender que a culpa é só nosa, pois nosa é a tarefa de aceptar que cada ser nace co dereito e a liberdade de ser el mesmo.
Cortar os lazos do pasado tamén significa renunciar aos resentimentos xerados cando as metas humanas previstas non se cumpren.
Ás veces a vida torce o noso destino para darnos a oportunidade de realizar unha misión evolutiva trascendental, que o ollo humano non ve, porque o cerebro non coñece.
Comentarios (0) - Referencias (0)
