Para que nada nos separe que non nos una nada
Naveguei con rumbo incerto
na tarde asollada e solitaria
polo teu mar de mapoulas e recordos,
o vento do crepúsculo
empuxa a miña nave en silencio,
atraveso soños ocres,
a túa primavera e os teus pobos,
os teus campos arados
os teus surcos e carreiros,
cicatrices marróns
do teu corpo inmenso,
golpéanme as olas e os soños,
e saúdo ao deus do viño
e ao ceo,
e a luz indícame o camiño
no teu val de silencio,
paisaxe eterna,
máxico soño.
¿La realidad existe?
na tarde asollada e solitaria
polo teu mar de mapoulas e recordos,
o vento do crepúsculo
empuxa a miña nave en silencio,
atraveso soños ocres,
a túa primavera e os teus pobos,
os teus campos arados
os teus surcos e carreiros,
cicatrices marróns
do teu corpo inmenso,
golpéanme as olas e os soños,
e saúdo ao deus do viño
e ao ceo,
e a luz indícame o camiño
no teu val de silencio,
paisaxe eterna,
máxico soño.
¿La realidad existe?
Comentarios (0) - Referencias (0)
