Como unha pintura irémonos borrando
Contemplo impotente
este Olimpo de deuses mortos,
de inexistentes paraísos artificiais,
e esta tos profunda que me hostiga
ao mirar o ceo encalado
da miña amarela habitación de nicotina,
e esta sucia camisa branca da miña depresión profunda,
e este insistente suor
e o teu brumoso recordo,
e a tristeza dos meus ollos
mirando nos teus ollos,
e a túa mirada ausente.
Cultivo no meu xardín
doloridas rosas vermellas
que adornan o teu recordo,
e aínda che sento flotar nel
nas longas noites baixo o ceo,
e oio a túa voz
percorrendo o labirinto dos setos,
e creo que inevitablemente,
aínda che quero.
¿La realidad existe?
este Olimpo de deuses mortos,
de inexistentes paraísos artificiais,
e esta tos profunda que me hostiga
ao mirar o ceo encalado
da miña amarela habitación de nicotina,
e esta sucia camisa branca da miña depresión profunda,
e este insistente suor
e o teu brumoso recordo,
e a tristeza dos meus ollos
mirando nos teus ollos,
e a túa mirada ausente.
Cultivo no meu xardín
doloridas rosas vermellas
que adornan o teu recordo,
e aínda che sento flotar nel
nas longas noites baixo o ceo,
e oio a túa voz
percorrendo o labirinto dos setos,
e creo que inevitablemente,
aínda che quero.
¿La realidad existe?
Comentarios (0) - Referencias (0)
