O que camiña con présa, ten máis risco de tropezar
Tan só me conformo
con que ao espertarme,
visíteme a alegría e
saiba onde situarse,
aquí nos meus beizos en forma de sorriso.
Tan só me conformo
con que durante o día,
o meu corazón palpite aceleradamente,
a miña mente ábrase como recentemente nacida
ao que o mundo ten que ensinarme.
Tan só me conformo
con que ao chegar a tarde,
cos meus pés cansados
de arrastrar cadeas
atópeche a ti esperándome
en forma de bico sempre interminable.
Tan só me conformo
con que ao chegar a noite,
aínda recoñeza estrelas
nese inmenso ceo que son os teus ollos,
mentres me perdo gustosa entre os teus brazos
mindaia
con que ao espertarme,
visíteme a alegría e
saiba onde situarse,
aquí nos meus beizos en forma de sorriso.
Tan só me conformo
con que durante o día,
o meu corazón palpite aceleradamente,
a miña mente ábrase como recentemente nacida
ao que o mundo ten que ensinarme.
Tan só me conformo
con que ao chegar a tarde,
cos meus pés cansados
de arrastrar cadeas
atópeche a ti esperándome
en forma de bico sempre interminable.
Tan só me conformo
con que ao chegar a noite,
aínda recoñeza estrelas
nese inmenso ceo que son os teus ollos,
mentres me perdo gustosa entre os teus brazos
mindaia
Comentarios (0) - Referencias (0)
