Din que non nos obrigan, pero temos que cruzar o río e só hai unha ponte
lua - 25-02-2004 00:57:50 | Categoria: Dorian Cleavenger
Espertei encadenada á miña cama, coa noite sobre os meus ollos.
Inmóbil a miña respiración que acababa en nada e eles danzando ao meu redor.
Sentín o frío do tempo sucumbir naquel cuarto cal falo de tolemia, cubrindo
o choro do meu corpo.
Insignificante sentimento de despego, choiva de ferro que cae con punzante forza cravándose no meu corazón.
Arden as paredes de lava, derretindo a nada.
Afrouxando as clavixas do engano e azoutando a miña alma con doces arrullos...
Non podo xa sentir... débil suspiro da miña voz, suave desdita das miñas entrañas.
Cantos fugaces que lanza o tempo, cubrindo o sol das mañás e todo...
Todo se doente desta farsa...
Estas cadeas que hoxe átanme crávanse na miña carne, quéimanme... búscanme unha e outra vez infames nas noites... xa non podo ver... Cégome ante a túa presenza...
Borrosa, difusa...
O teu engano mátame, crébame, desfágome ante as súas híbridas mans, e de súpeto?.
Descúbrome bailando no inferno da túa mentira, rindo ao unísono coa vaga sensación de ser a túa escrava e desbordar de pracer caendo nas fauces da túa tolemia que me condena a atoparche hoxe, aquí, queimando o meu corpo e a miña alma.
Planeta-miss
Inmóbil a miña respiración que acababa en nada e eles danzando ao meu redor.
Sentín o frío do tempo sucumbir naquel cuarto cal falo de tolemia, cubrindo
o choro do meu corpo.
Insignificante sentimento de despego, choiva de ferro que cae con punzante forza cravándose no meu corazón.
Arden as paredes de lava, derretindo a nada.
Afrouxando as clavixas do engano e azoutando a miña alma con doces arrullos...
Non podo xa sentir... débil suspiro da miña voz, suave desdita das miñas entrañas.
Cantos fugaces que lanza o tempo, cubrindo o sol das mañás e todo...
Todo se doente desta farsa...
Estas cadeas que hoxe átanme crávanse na miña carne, quéimanme... búscanme unha e outra vez infames nas noites... xa non podo ver... Cégome ante a túa presenza...
Borrosa, difusa...
O teu engano mátame, crébame, desfágome ante as súas híbridas mans, e de súpeto?.
Descúbrome bailando no inferno da túa mentira, rindo ao unísono coa vaga sensación de ser a túa escrava e desbordar de pracer caendo nas fauces da túa tolemia que me condena a atoparche hoxe, aquí, queimando o meu corpo e a miña alma.
Planeta-miss
Comentarios (0) - Referencias (0)
