Noite
O prodixio do misterio reflectido na pupila como un lóstrego, como o destino do meu sangue entre os teus beizos húmidos, os mesmos que percorreron o meu corpo cada noite coa fraxilidade da túa mirada, coa lonxanía das túas palabras como o mar que non se atopa, como o durmir nos teus ollos onde o amencer non chega, onde a profunda negrura é a túa verdade e as enormes chamas son o reflexo que non atopas no espello; máis logo ao encontro co ocaso os corpos únense, pérdense na infinidade do pracer que explota na osadía das bágoas vermellas, mesmas que se converteron en adicción dos amantes, nós adictos ás sustancias máis puras e limitadas que en cada pinga son o sustento da nosa renuncia ao tempo, porque este non terá fin.
Luz Elorza
Luz Elorza
Comentarios (0) - Referencias (0)
