Atrapada
O lume extínguese, calquera chama diría máis que as súas cinzas, pero todo acábase aos poucos, os choros añexos flotan co fume do final sen que as almas dos seres flúan.
Os demos dividírono todo na noite fría dos silencios tardíos, a noite en que estalo o berro da soidade no horizonte, a noite en que explore o abismo sen sentir o baleiro que máis tarde chegaría co ruído das sombras, o arrebato do sufrimento e a torpeza do desvelo, pero logo metamorfaron ao universo extraviado no que habito cos lapsos de coma e coas crises de memoria que me penetran á túa sombra e reconstrúen os silencios e os suspiros dos que estabamos feitos, ao pasar os segundos recordo a agonía sen liberdade da que fun presa nas noites incansables no teu leito, recordo tamén que nestas letras revivo o pecado do que me souben perda, e que as ás para min serán prohibidas.
Luz Elorza
Os demos dividírono todo na noite fría dos silencios tardíos, a noite en que estalo o berro da soidade no horizonte, a noite en que explore o abismo sen sentir o baleiro que máis tarde chegaría co ruído das sombras, o arrebato do sufrimento e a torpeza do desvelo, pero logo metamorfaron ao universo extraviado no que habito cos lapsos de coma e coas crises de memoria que me penetran á túa sombra e reconstrúen os silencios e os suspiros dos que estabamos feitos, ao pasar os segundos recordo a agonía sen liberdade da que fun presa nas noites incansables no teu leito, recordo tamén que nestas letras revivo o pecado do que me souben perda, e que as ás para min serán prohibidas.
Luz Elorza
Comentarios (0) - Referencias (0)
